جز هلاكت و بدبختى ندارد . داستان اصحاب « سبت » در سوره‌هايى از قرآن مجيد نظير سوره بقره ، مائده ، اعراف و سوره‌هاى ديگر بيان شده است . تكرار اين داستان در سوره‌هاى مختلف دليل بر اهمّيّت آن است . در زمان‌هاى قديم در روستايى نزديك ساحل دريا مردمانى زندگانى مىكردند كه شغل آنان ماهىگيرى بود . پيامبر آن مردم ، به فرمان خداوند به آنان دستور داد كه روز شنبه ماهى نگيرند و اين نوعى امتحان الهى بود . از قضا روز شنبه بيشتر از روزهاى ديگر ماهى روى آب مىآمد . به خصوص حركت آزادانه‌ى ماهىهاى بزرگ بر روى آب مردم را وسوسه مىكرد كه آن‌ها را بگيرند و چشم‌پوشى از آن ماهىها براى مردم آن سرزمين مشكل بود . آنان به گمان خود مىخواستند ، خداوند را فريب دهند و با پروردگار حيله كنند . به اين دليل حوضچه‌هايى ساختند كه با دريچه‌هايى به دريا ارتباط داشت . وقتى آب دريا به اين حوضچه‌ها مىريخت ، ماهىها هم در آن حوضچه مىافتادند و با بسته شدن دريچه‌ها ديگر نمىتوانستند خارج شوند . مردم هم روز يكشنبه اين ماهىها را مىگرفتند و به خيال خود ، حيله‌ى شرعى به كار مىبردند . قرآن كريم مىفرمايد : پروردگار عالم ، اهل قريه را به سبب نافرمانى از دستور الهى به صورت خوك و ميمون درآورد و حسب برخى روايات آنان بعد از سه روز به هلاكت رسيدند . در قرآن مجيد آمده است كه اين مردم سه دسته بودند : دسته اوّل : كسانى بودند كه با سرپيچى فرمان الهى به گرفتن ماهى مبادرت مىكردند و از گناهكاران بودند . دسته دوّم : افرادى بودند كه امر به معروف و نهى از منكر مىكردند و كار گناهكاران را نيرنگ و خدعه با خداوند مىدانستند .